نتیجه ی دو روز آمستردام گردی این شد که در برگشت همه چیز رو به هیبت آلت و متعلقات ببینم. یعنی‌ شما بگو دستگیره ی در. بگو مهتابی. بابا ما باید به زندگی برگردیم خب. باید بریم اداره نون در بیاریم

عکس انار دیدم. یاد یک شبی‌ افتادم که رو پشت بوم خوابگاه بسطامی انار فشار می‌‌دادیم می‌‌خوردیم، در حالی‌ که کمین کرده بودیم پشت دیوار. چرا کمین کرده بودیم؟ منتظر بودیم دزد خوابگاه دور و بر طناب لباسا پیدا شه ، یه پشت بوم پایین تر از ما. طعمه هم براش گذشته بودیم، یه بلوز سبزی که روش نوشته بود دیور. دزده رو همه می‌‌شناختن. ساعت سالن مطالعه رو از دیوار برمی‌ داشت، می‌‌زد زیر بغلش می‌‌رفت. بلوزی که از خودم دزدیده بود می‌پوشید میومد پیشم، سوال نقشه کشی‌ می‌‌پرسید. همینطور که به بلوزم نگاه می‌‌کردم و حسرتش رو می‌‌خوردم، سعی‌ می‌کردم بهش تجسم فضایی یاد بدم. کار سختی بود که می‌‌کردم. هر چند وقت یبار سرو صدا می‌‌کرد که ازش پول‌ها شو زدن. که مثلا بگه از من هم دزدی می‌شه. مام با لبخند باهش همدردی می‌‌کردیم.  خلاصه که اون شب نیومد رو پشت بوم. دو سه شب بعدش هم نیومد. ما هم خسته شدیم و رفتیم به تماشای بلوزهامون که به تنش یکمی کش می‌‌اومد ادامه دادیم. 

می‌ دونم که باید از اینجا برم. می‌‌دونم که بلاگفا پاتوق بسیجیاست و اینا. می‌‌دونم که فردا می‌‌زنن دیلیت می‌کنن تخمشون هم نیست. سختمه اما. خیلی‌. اون موقع که اومدم اینجا چمی دونستم بلاگفا چه گهیه. می‌خواستم چار تا کلمه حرف بزنم، تایپ کردم بلاگفا دات کام. فک نمی‌‌کردم دل‌ کندن از این لیستِ ماه‌ها و سال‌ها این بغل سخت بشه اینقد. حالا این لیسته یعنی‌ شب‌هایی‌ که حین ساختن جمله ها، دمپایی می‌‌پوشیدم، دکمه ی آسانسور رو می‌‌زدم، به دختر احتمالی‌ که تو آسانسور با یه حوله ی حموم به سر بود سلام می‌کردم، می‌‌زدم منفی‌ دو، سایت خوابگاه. این لیسته یعنی‌ آدم ها. که وقتی‌ می‌‌نوشتم یه دور خودمو جای اون‌ها تصور می‌کردم و دوباره می‌خوندم. این لیسته یعنی‌ سفر، راه، دل‌ کندن، دل‌ بستن، اصلن این لیسته یعنی‌ خودم، خودِ خودیم. که یه زمانی‌ آرزوش دوچرخه سواری بود با موی باز، با هوای سرد. امروز زیر برف و بارون رکاب می‌‌زنه و فوش می‌‌ده به خودش که لال شی زن، آرزو قحط بود مگه. آلت خر تو این لیسته. تو دل‌ بستگی. تو خود دل‌ اصلن.

بعدِ کلاس استوکستیک پروگرمینگ داشتم شال و کلاه می‌کردم که استاد پرید اومد با یه لحن آروم و شرمسار بهم گفت متاسفم، من نباید در مورد انرژی هسته‌ای حرف میزدم، تو آنتراکت به این نتیجه رسیدم که چون تو ایرانی‌ هستی‌ ممکنه ناراحت شده باشی‌. بعد من به زور یادم اومد که اون وسطا که داشت کاربرد‌های برنامه ریزی فولان رو توضیح می داد یکیش تسهیلات هسته‌ای بود. نکن آقا، به قران ما عادت نداریم، تا دیروز استادامون گوه تو حلقمون می‌‌کردن، دم در مانتومونو سانت می‌‌زدن نگاه مسلمون اندر جن ده بمون می‌‌نداختن، هر شیش ماه یه بار می‌‌شستیم جلو دو تا چشم وسط یه گوله پشم امضا می‌‌کردیم که دیگه اغتشاش نکنیم تجمع نریم. نکن آقا سختمون می‌شه اینجوری

-------------------

تیتر از اینجا

صبحی‌ سوار به دوچرخه تو راه همیشگی‌ خواستم بپیچم که یه دوچرخه از روبرو اومد. هر دو مجبور شدیم ترمز کنیم که به هم نخوریم. یک لحظه سرم رو آوردم بالا، به آقا هه گفتم ساری. بعد فکر کردم آشناست. بعد یاد غریبه ای‌ که تو فیس بوک ادم کرده بود افتادم. همین بود. خواستم وسط خیابون بگم ئه تو همونی؟ جاش نبود. گفتم ولش کن به روی خودت نیار. بعد غریبه که به روبرو نگاه می‌‌کرد گفت ساری، لیلا. من دیگه نگاهش نکردم، خندیدم فقط. رفتیم. کلش یک ثانیه هم طول نکشید. تا ده دقیقه ای‌ ولی‌ نیشمو باز نگاه داشت. کیفور می‌‌شم وقتی‌ ادم‌های دو بعدی یک هو بر حسب اتفاق سه بعدی میشن. دوست دارم :)