ای کاش همیشه تا اراده می‌کردم خونه بود و امنیت و دست نوازش پدر و محبت ناب چشمهاش که می‌ارزه به تمام ابراز عشق‌های دنیا...

کسی یه قالیچه‌ی پرنده با قابلیت پیمودن هزار کیلومتر در یک چشم به هم زدن سراغ نداره؟

خیلی غم انگیزه. دیگه نمی‌تونم خودمو راضی کنم که رسم روزگار همینه و و باید محکم بود و برای هر آغازی منتظر یک پایانِ پر از درد شد. رسم بی‌رحمانه‌ای داره روزگار. ترافیک اتوبان خبر از نزدیک شدن به تهران می‌ده و مقصد اتوبوس دیر یا زود جدایی همکلاسی‌هاییه که چهار سال شریک غم‌ها و شادی‌های هم بودن. لرزیدن شونه ها و اشک‌هایی که دیگه کسی سعی بر مهار کردنشون نمی‌کنه. این آخرین فرصته و کسی دیگه خجالت نمی‌کشه از این‌که به هم ‌کلاسی‌هاش بگه چقدر دوستشون داشته و چقدر دلتنگشون می‌شه. با هم شروع کردیم و در حالی تمومش می‌کنیم که یکی از ما وحشت انفرادی رو تحمل می‌کنه.

می‌ترسیم. همه از دوری و جدایی می‌ترسیم و فکر می‌کنم بیشتر از اون، از خانم ها و آقایونِ مهندسِ باشخصیتی می‌ترسیم که تمام هیجان زندگیشون زیر ظاهر جدی‌شون پنهون شده. که دیگه از دور برای هم شکلک در نمی‌آرن و علامت‌های من‌دراوردی به هم نشون نمی‌دن. که دیگه خجالت می‌کشن  تو شهر بازی سوار کشتی که می‌شن کل بذارن واسه اینکه تمام مدت ایستاده گروه مقابل رو هو کنن. تو رنجر معلق آواز بخونن. شاید هم اصلا خجالت بکشن شهر بازی برن. می‌ترسیم و مطمئنیم که بعد از این زندگی چهره‌ی سختشو به ما نشون خواهد داد. شاید یک روز فاصله‌ی 18 تا 22 سالگی ما زیر فشارِ کار و طمعِ ثروت و قدرت مدفون بشه. رسم بی‌رحمانه‌اییه.

تو این هوا دلم می‌خواد سوار موتور تو یه اتوبان خالی گاز بدم و یه جوری قانون اول نیوتن کمکم کنه تا مغزم رو پشت سرم جا بگذارم...

البته تو این حالت باز هم مطمئن نیستم که خودم رو در یک ساب مدلِ اَرِنا گرفتار نبینم یا باد برگه های امتحان روش2 رو نچسبونه به صورتم یا قاضی حداد رو نبینم که به واسطه‌ی طنابی معلق در هواست و داره جفت پا به سمتم میاد.

--------------------

برای تو، که کمترین تعلق رو به دنیای آدم‌ها داری، وجودت، هنوز از هیچ قاعده‌‌ی انسان سازی تبعیت نمی‌کنه، جایی ثبت نشدی و چون کوچکترین واحد اندازه‌گیری آدم بزرگ‌ها برای عمر، روزه، اون‌ها هنوز تو رو یک آدمِ کوچیک هم حساب نمی‌کنن...

و دقیقا به همین دلیل، برای تو:

.

.

.

کوچولو من و عموهات، دنیا رو قشنگ می‌خواستیم

کوچه رو بدونِ دیوار، شب و رنگ به رنگ می‌خواستیم

ما تلاشمونو کردیم، واسه آتیش زدنِ شب

واسه برپا کردن صلح، بین پروانه و عقرب

تو به فکر این جهان باش، که ترازوی خرابه

یه طرف کاسه‌ی زهره، یه طرف تنگ شرابه

کوچولو! بازی شروع شد!

دیگه این دنیا و این تو!

به سیاهی زمونه،

رنگ رؤیا بزن از نو!

--------------------------------------

قسمتی از ترانه‌ی یغما گلروئی