امروز دیالوگی در آرایشگاه شنیدم که حاوی نکات بسیار آموزنده‌ای بود:

وقتی دو نفر قبل از ازدواج با هم دوست بوده باشن، چون از هم خسته شدن زود طلاق می‌گیرن، اما در ازدواج سنتی، چون هنور حرف زیاد با هم دارن، تا آخر عمر با خوبی و خوشی زندگی می‌کنن!

کلا آموخته‌های من در آرایشگاه روزی به صورت یک کتاب به چاپ خواهد رسید.

---------------------------------

این رو ببینید و لذت ببرید، برداشت بسیار جذابی از قضیه‌ی دانشگاه زنجان. لعنت.

     پس از نوشت: جالبه، فکر می کردم اگر کسی کوچک‌ترین شناختی هم نسبت به من داشته باشه، قطعا خواهد فهمید که جمله‌ی بالا رو به طعنه و به علت عصبانیت زیاد از مشاهده‌ی لینک نوشتم. اما گویا اینطور نبوده. به هر حال دوست عزیز نگران نباشید، نظر من هم نظر شماست، به کامنت‌های پستِ لینک داده شده اگر دقت کنید همین جملات رو خواهید دید از زبان من هم.

مثل همیشه زیاد جدی گرفتم. فراموش کردم که معلم اخلاق نیستم. پدر نیستم. مادر نیستم.

فراموش کردم که یک رهگذر تخمی بیشتر نیستم، که همینقدر حق دارم.

پاک شد.

دیشب خوابی دیدم که در اون افراد زیر نقش‌های احمقانه‌ای داشتن:

مهدی کروبی، یکی از همکلاسی‌های کارشناسی، دو تا از همکلاسی‌های ارشد، یک نفر از دانشکده پزشکی، جانز هاپکینز، یکی از دوستای نزدیکم در هیبتی محجبه، دو تا از همکلاسی‌های دبیرستانم، یکی از بچه‌های کانون و یکی از دوستان قدیمیم با دو تا دوستش.

اینکه این‌ها چه می‌کردن در حوصله‌ی این پست نمی‌گنجه. البته اگر هم می‌گنجید حیثیت خودم رو با نوشتنش به خطر نمی‌انداختم. در کل برای خودم کمی نگران شدم.

این هفدهمین خرداد متوالیِ امتحانیِ زندگیِ ماست، و آخریش البته!

خداوند این ماه رو که همواره برای ما آبستن اتفاقات محیرالعقول بوده به خیر رد کناد.

ای زندگی سگی! ای ارائه‌ی روز شنبه! ای رئیس شورای انضباطی دانشجویان! ای صف! ای احمدی نژاد! ای پروپوزال! ای هوم سیکنِس! ای نوستالژی! ای حنیف! ای قبض موبایل! ای مهندس هندوانه فروش! ای حس دوگانه! ای وزارت نیرو! ای ویروس! ای ترس از آینده! ای...

بدانید و آگاه باشید در شب یک‌سالگی وبلاگم همه‌ی شما رو مؤدبانه خاو- تُف می‌کنم بیرون و به جاتون هوای پر از بوی بارون رو می‌کشم تو، جایزه‌ی این وبلاگِ صبورِ سربه راهِ باشعور:)