دیشب تو شلوغی میدون ولیعصر یه جوونی که از دید تهرانی‌ها نماد شهرستانی بود اومد یکی از پوسترهای کروبی-کرباسچی که دستم بود رو خواست. شک داشتم که نکنه می‌خواد پاره کنه پوستر رو. بعد از اینکه گرفت با نگاه دنبالش کردم. چند متری به پوستر زل زد، بعد عکس کروبی رو بوسید.

دلم سوخت، خیلی غمگین شدم. از این همه قهرمان سازی، قهرمان پرستی، انتظار برای منجی.

:(